ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ ့ ေမလ ဒုတိယပတ္ တနဂၤေႏြေန ့ကို မိခင္မ်ားေန ့အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳပြဲက်င္းပစျမဲ ……။
က်န္ခဲ့တဲ့ ရက္သတ္တပတ္အနည္းငယ္က ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ေပစုတ္စုတ္လက္ကိုင္ဖုန္းေလးထဲ မက္ေဆ့ခ်္ တစ္ခု ၀င္လာသည္ ..။
M=motivate , O = onlyone , T = truelove , H=heartiest , E = exceptional , R = responsible . LOVE your mother forward this sms to 10 friends.Your mother will have a long life.
ဒါေလးျဖန္ ့ေ၀လို ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ရဲ ့အေမ အသက္ပိုရွည္မယ္ဆိုတာ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္ ..။ ဒါမဖတ္ရလည္း အားလံုးရဲ ့ရင္ထဲမွာ အေမ ဆိုတာ ရွိစျမဲ ..။ ဒါျဖင့္ ဒါမ်ဳိးျဖန္ ့ေ၀ျခင္းက အက်ဳိးမဲ့ လုပ္ရပ္ေလလား ..။ မဟုတ္ပါ ..။ တခါတခါ သိၿပီးသားကိတ္စေတြကို ပိုရ်္အသက္၀င္ ၾကြတက္လာေအာင္ လွံဳေဆာ္မွဳေလးမ်ားလုပ္ေဆာင္ေပးျခင္းျဖင့္ ေလာကကိုအလွဆင္ျခင္းလို ့ ယူဆမိသည္ ..။
အေမ ေတြရဲ ့ ဂုဏ္၀ိေသသကို ညႊန္းဖြဲ ့ၿပီး ေထြေထြထူးထူး စကားအလွဆင္ မေျပာလို ့ေတာ့ပါဘူး …။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေမ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေျပာပါေစ …..။ ရင္ထဲမွာ ၀ိညာဥ္မီးေတြေလာင္ျမိဳက္သလို စိတ္ေတြလွုပ္ရွားေနမွျဖင့္ ေဟာဒီပါးစပ္ / ေရးလက္စ လက္ေတြက ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနလို ့ မရပါဘူး …။
ကြ်န္ေတာ့္ အေမ နမ္ ့ေမးေလ …..။
ခင္မင္သူေတြက ေဒၚေမးေလ .. နမ့္ၾကဴၾကဴ … တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကေတာ့ မိုးမိုးၾကီး လို ့ပဲေခၚသည္ ..။
အေမ့ကို ပုသိမ္မေရာက္ခင္ ကန္ၾကီးေထာင့္ျမိဳ ့နယ္ အပိုင္ထဲက ဆပ္ကြင္းရြာမွာ ေမြးသတဲ့ …။ ဒုတိယေျမာက္ သမီးအၾကီးဆံုး ..။ကြ်န္ေတာ့္အေမ ပညာ မတတ္ပါ ..။ အတန္းေက်ာင္းကို 4 တန္းအထိသာေနခဲ့ဖူးသည္ ..။ အဖီး(အဘြား) က လင္ပစ္သြားလို ့ အားကိုးရမလားဆိုၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ ထူသည္ ..။ မွန္းခ်က္နဲ ့ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ ..။ခေလး ႏွစ္ေယာက္သာ အဖတ္တင္ခဲ့သည္ ..။ အဘြားက ရြာမွာ အေၾကာ္ေရာင္းၿပီး ၀မ္းေၾကာင္းသည္ ..။ မိုးမိုးၾကီးလည္း ေလးတန္းနဲ ့ေက်ာင္းထြက္ အဘြားကို ကူရင္း အသက္ 13 ႏွစ္ကစလို ့ လယ္ထဲဆင္း … ေကာက္ဆိုက္ ပ်ဳိးႏွုတ္ … အေပၚေနကပူ ေအာက္ဘက္ ေျခသလံုးေရျမဳပ္ေနေပမဲ ့ … ေရပူေတြ ..။ တရြာလံုးက အမ်ဳိးမကင္းသူျခည္းမို ့ မိုးမိုးၾကီးရဲ ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားသည္ သူမရဲ ့တ၀မ္းကြဲ /ႏွစ္၀မ္းကြဲ ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္မ်ားသာ …..။ ထမင္းစားနားရင္ ငပိရည္လန္က်ဲကို တို ့စရာနဲ့စားရပံဳ ..၊ ကုလားေအာ္ငရုတ္ေတာင့္မ်ားပါရင္ ညီအမေတြ လုရပံု .. အဲေလာက္ေတာင္ ရွားပါးၾကမ္းတမ္းတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းကို သူမက မေန့တုနး္က ပံုစံနဲ ့ ရယ္ကာေမာကာ ေျပာလို ့မဆံုးႏိုင္ဘူး ။မိုးမိုးၾကီးရဲ ့ညီမကို ပုသိမ္မွာ ေဘာ္ဒါေဆာင္ထားၿပီး 10တန္းကိုတက္ေစခဲ့သည္ ..။ဘၾကီး က ထိုအခ်ိန္က အင္တန္ဆိုးေပရ်္ မိုးမိုးၾကီးသာ အဖီးအတြက္ အေထာက္ကူသက္သက္ပါပဲ ..။ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ ..။အေဖတူ 3 ေယာက္/ အေဖမတူ ႏွစ္ေယာက္ …။မေျပာလွ်င္မသိေလာက္ေအာင္ အရင္းေတြလို ယေန ့ထိခ်စ္ၾကသည္..။
မိုးမိုးၾကီးရဲ ့ အပ်ဳိဘ၀က သိပ္ကဗ်ာမဆန္ …။ပိုးပန္းသူမရွိ .. အလွျပင္ဖို ့အေျခအေနလည္းမေပးနဲ့ အဖီးနဲ့ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ နဲ့သာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့သည္..။ အသက္ 27 ႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ရွိညီမ ဆီအလည္လာရင္း ပါပါၾကီးႏွင့္ ေတြ ့သည္ …။ ခ်စ္သည္ ၾကိဳက္သည္ ဘာမွမေျပာျဖစ္ပါဘဲ ခုျမင္ ခုယူလိုက္သည္ .. ။ ေမာေနၿပီေလ …..။ မိသားစုအတြက္ သူ ့ဘ၀ရဲ ့ ကေလးဘ၀ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ေခြ်းေတြနဲ ့ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာ ..။ တပ္ၾကပ္ၾကီးတစ္ေယာက္ေကာက္ရလိုက္လို ့ သူ ့ဘ၀ အေရာင္မထြက္သည့္တိုင္ ေမာေနသူအတြက္ေတာ့ အရိပ္ေလးျဖစ္တန္ေကာင္းရဲ ့ …။
ဘာသာျခား /လူမ်ဳိးျခား ပါပါၾကီးနဲ့ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ေသွ်ာင္ေနာက္ဆံထံုးပါခဲ့သည္ …..။ ပါပါၾကီး ျမစ္ၾကီးနားမွ စစ္ကိုင္းသို ့ေျပာင္းၿပီးသကာလ တူႏွစ္ကုိယ္တိုင္းျပည္ကို စစ္ကိုင္းတိုင္း ရေထာင္(ရြာေထာင္) ရွိ စစ္လိုင္းခန္းထဲတြင္ စတင္သည္ …..။ ျငိမ္ျငိမ္မေနတတ္သည့္ အေမက အိမ္မွာေနရင္း မုန့္ၾကိတ္သည္ ..။ တပ္တြင္းမွ မုန္ ့လုပ္စားမည့္သူမ်ား ဆန္ကိုေရစိမ္ၿပီး လာပို ့ေပးထားသည္ …။မိုးမိုးၾကီးက ေက်ာက္ဆံုထဲတြင္ထည့္ရ်္ ခါးကိုႏြဲ ့ ေနေအာင္ လက္လွည့္ၾကိတ္ၿပီး မုန္ ့ရည္ထုတ္ေပးသည္ …။ အိမ္ေထာင္က်ေပမဲ့ မိုးမိုးၾကီး မနားခဲ့ပါဘူး …။ နားလို ့လည္း မရဘူးေလ .. သိတယ္မဟုတ္လား ခပ္ရိုးရိုး လင္ရဲ ့အစိုးရလခက အနာဂတ္အတြက္ အာမခံခ်က္မွ မေပးႏုိင္တာ ..။ ဒါေတြ သူမ မသိပါဘူး ..။ အဲေလာက္လည္း ေတြးခ်င္မွေတြးမည္ …။ က်န္းမာစဥ္ ကိုယ္လက္နဲ့စိုက္တဲ့အသီးကို ခူးဆြတ္ႏိုင္ဖို ့ ဥာဏ္မွီသေလာက္ ကို ေခြ်းအျဖစ္ေျပာင္းခဲ့ျပန္သည္…..။
ကြ်န္ေတာ္က သားဦး ..။ ပထမဆံုး ကိုယ္၀န္မို ့ အဖီးရွိတဲ့ ရြာျပန္ၿပီး ကေလးေမြးသည္ …။ ဒုတိယေျမာက္ညီမကို မန္းတေလး နန္းတြင္းေဆးရံုမွာ … တတိယ နဲ ့ စတုတ္ထကို စစ္ကိုင္းမွာပဲေမြးသည္ ..။… ခေလးေတြကို ႏွစ္ႏွစ္ျခား …စီ …။ ခေလးသံုးေယာက္ေမြးၿပီး သူမရင္ထဲ စဥ္းစား စရာေတြ ျဖစ္လာသည္ ..။ ရာသီဥတုက ပူ ..။ က်န္းမာေရးေတြက တစ္ေယာက္တမ်ဳိး စီခ်ဴျခာ …။ဘာ၀န္ေဆာင္မွုမွ မေပးႏိုင္တဲ့ ၀န္ထမ္းလိုင္းခန္းထဲမွာ … ရံဖန္ရခါ ညည့္နက္သန္းေခါင္ ထျဖစ္ရင္ အသက္ေတာင္မွီပါ့မလား … အျမဲဘုရားတေနရသည္ ..။ ပါပါၾကီးက ေရွ ့တန္းသြားရင္ သူမတစ္ေယာက္တည္း ခေလးသံုးေယာက္နဲ ့ ….။ တျခားမေတြးပါဘူး …….. ပညာေရး …….။ ဟုတ္တယ္ေလ … သူမ ပညာမတတ္ဘူး ..။ တပ္ကစီစဥ္ေပးတဲ့မူၾကိဳ ဖယ္ရီီေပၚက ဆင္းလာရင္ မိုးမိုးၾကီး ဆီကို ေျပးလာရင္ ဆိုေနၾက စာသားက ….
“ေအ အက္ပဲ ပန္းသီးဟာ လူေလး စားစရာ” … ၊ ေန ့စဓူ၀ လူေလးပန္းသီးစားရကေန ေရွ ့တက္မလာ ..။ပါပါၾကီးရဲ ့ညီ ဦးေလးလူပ်ဳိၾကီးက အလည္လာရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ အမခေလးကြ်န္ေတာ့္ ကို ေပးလိုက္ပါ …။စိန့္ေပါေက်ာင္းမွာထားေပးမယ္ ..။ဒီခေလးဒီမွာေနလို ့ ဘာမွျဖစ္လာမွမဟုတ္ဘူး ……။ စိန့္ေပါ … ဘာမွန္းေတာ့မသိဘူး … ဘာသာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ ေကာင္းကင္ဘံုေလာက္ၾကီးလို ့ သူမအေတြးထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္ေလသလား ……..။
လမ္းမွေကာက္ရတဲ့ အေၾကြေစ့ေလးကို ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ေတြ ့လိုက္ေတာ့ ပါပါၾကီးမစူးစမ္း/မဆင္ျခင္ေလသလား … တမင္စြဲျမဲေစခ်င္သလား … မေျပာတတ္ပါ ….။ ေကာက္ရတာပါ ေျပာလည္းလက္မခံ … ခုးိလာတာပါဆိုၿပီး ေက်ာေကာ့ေအာင္ရိုက္တာ … စစ္ခါးပတ္ေလ ..။ အဲဒီကတည္းက မသိစိတ္မွာ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ ့လက္ထဲမွာ ဆင္ျခင္တံုတရားထက္ ၾကမ္းတမ္းမွုပဲရွိေနတယ္ ခံစားခဲ့သိျမင္ခဲ့တယ္… ပါပါၾကီးကို အရမ္းေၾကာက္သြားၿပီး မ်က္ႏွာေတာင္ မၾကည့္၀ံံ့တဲ့အခ်ိန္ ….။မိုးမိုးၾကီးကိုသာ တကဘာထင္တဲအခ်ိန္ …။အသက္က 4 ႏွစ္ျပည့္ၿပီးခါကာစ … ။အဆိုးထဲက အေကာင္းေပါ့ေလ ကြ်န္ေတာ္ခုိးဖုိ ့ ေနသာသာ … လမ္းမွာ ပိုက္ဆံျမင္ရင္ေတာင္ မေကာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ……. (ပိုင္ရွင္မဲ့ေဒၚလာတစ္ေထာင္တန္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ုိဳးေပါ့ေနာ္ :P ) … အိမ္မက္ေတြနဲ ့ မိုးမိုးၾကီးက သူ ့အသည္းကို ေလလံတင္လုိက္သည္ ..။ စကားတီတီတာတာနဲ ့ အေမကိုခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ကြ်န္ေတာ္ကို သူမ်ားလက္ထဲအပ္လုိက္ေတာ့ သူမရင္ထဲဘာေတြ ျဖစ္ေလမလဲ ……………။သူမေဆးရံုတက္ေနစဥ္ ပါပါၾကီးတားသည့္ၾကားမွ ေဆးရံုကို လူအလစ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ့ရြ ့ံလာေတြ ့ၿပီး မ်က္ရည္ေလးကလယ္ကလယ္နဲ ့ မျပန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ အေမကို ခ်စ္တဲ့ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတပါးလက္ထဲအပ္လိုက္ၿပီး မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာအေ၀းမွာ ခြဲေနရမဲ့အျဖစ္က သူမရင္ကို စြဲစုတ္လိုက္တာပါပဲ …….။ ျပတ္သားမွဳ နဲ ့မ်က္ရည္ကို စေတးလိုက္သည္ …။ မိုးမိုးၾကီး ယခင္က က်တဲ့ေခြ်းစက္ေတြအျပင္ မ်က္ရည္ေတြပါတိုးလာခဲ့ၿပီ …………..။
သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ညီမကို ပါ အေမ့ဘက္က အေဒၚေတြက ေခၚေမြးပါရေစဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုလို ့ ……. ရန္ကုန္ကို ကြ်န္ေတာ္ညီမထပ္ေရာက္လာသည္ … ညီမေလးအေမနဲ ့ခြဲလာေတာ့ သံုးႏွစ္ျပည့္ၿပီးခါစ …။တကယ္တမ္း ဦးေလအိမ္ (ကန္ေတာ္ေလး တိုက္ခန္း)ထဲမွာပဲ ေသာင္တင္ရင္း အနားက မူၾကိဳတက္ …ဦးေလးက အစား အေကာင္းစားကို အန္ထြက္ေအာင္ေကြ်းေပမဲ့ အနားမွာတခါမွ အခ်ိန္ၾကာၾကာ မေနေပးႏိုင္.. ေနာက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ေက်ာင္းေလးမွာ မူလတန္းစတက္ျဖစ္သည္ …။စိန့္ေပါ ကေတာ့ စစ္ကိုင္းရဲ ့ လိုင္းခန္းေလးမွာ က်န္ခဲ့ပါၿပီ ……။ အိမ္ရွိလူကုန္ ဘယ္သူမွ မအားလို ့နီးနီးနားနား ရပ္ကြက္ေက်ာင္းတြင္သာ …။ ဦးေလး တိုက္ခန္းေရာင္းၿပီး မေလးရွားထြက္သြားေတာ့ အင္မတန္လက္သန္ေျပာင္ေသာ ပါပါၾကီး ညီမအငယ္ဆံုး (ထုိစဥ္ကအပ်ဳိ) လက္ထဲက်န္ခဲ့ျပန္သည္ …။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္မခြဲပါရေစနဲ ့ဆိုလို ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ အၾကီးႏွစ္ေယာက္အတူေနျဖစ္သည္ …..။အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ပထမတန္း ..။ 88 အေရးအခင္းၿပီးသကာလ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးနဲ ့ ကင္းေစာင့္တာ၀န္ (အေရးခငး္ၿပီးမွ ဘာတာ၀န္မွန္းမယ္မယ္ရရေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး) … ပါပါၾကီး ရန္ကုန္သို ့တာ၀န္နဲ ့ခဏေရာက္လာလို ့ ေတြ့ျဖစ္သည္ ..။ တကယ္ေတာင့္တတာ မိုးမိုးၾကီးေလ ………..။
အန္တီေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းဆရာမတာ၀န္ျဖင့္ နယ္ထြက္သြားေတာ့ ပါပါၾကီးရဲ ့ ညီမအၾကီး ေဒၚၾကီးတို ့လင္မယားလက္ထဲေရာက္ရျပန္သည္ ..။ လက္ေျပာင္းလက္လႊဲေတြၾကား … အုပ္ထိန္းသူစနစ္အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ကစဥ့္ကလ်ဲ ျဖစ္ေနတာ မိုးမိုးၾကီးသိပါေလစ …..။မုန့္စားေက်ာင္း လႊတ္ခ်ိန္ သူမ်ားမိဘေတြ ထမင္းလာေကြ်းရင္ ကိုယ္ေတြးက ေငးရံဳသက္သက္ ..။ေက်ာင္းပို ့ေက်ာင္းၾကိဳလုပ္ေပးသည့္မိဘေတြကို ျမင္ေလတိုင္း အားမက်မိပါ …… ေသာက္ပိုေတြဟုသာျမင္မိသည္ ..။မနာလိုစိတ္ေတြက မသိစိတ္ကို တိုက္စားလိုက္တာ စာသင္ခန္းထဲ အေပါင္းသင္းမရွိဘဲ လူရာမ၀င္ခဲ့ေလတိုင္း …………။ အေဒၚလင္မယားက အစိုးရ အရွာရွိေတြ … အိမ္လုပ္ငန္းျဖစ္သည္ ့ ဘက္စ္ကား တစ္စီးနဲ ့ အစားေကာင္းေကာင္းေကြ်းဖို ့ ကလြဲရင္ ၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ ျပဳစုေပးဖို ့အခ်ိန္မေပးႏိုင္ ..။ တင္းၾကပ္ေသာ ေဒၚၾကီးရဲ ့စည္းကမ္းေတြေအာက္ မခ်ိမဆန္ ့ျဖတ္သန္းရတို္င္း မိုးမိုးၾကီးနဲ ့ လြတ္လပ္မွုကို တိတ္တိတ္ေလး ေတာင့္တမိတယ္………..။လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြ ရင္နဲ ့မဆန္ ့ေသာေန ့ရက္မ်ားတြင္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြ သြားရင္ ေ၀ဒနာကို ပိုတိုးေစလို ့ ေက်ာင္းနဲ ့အိမ္ကလြဲရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ့အဆက္ျပတ္ေစခဲ့သည္ ..။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္တည္း သူငယ္ခ်င္းလို ့တမ်ဳိးပိုမို သံေယာဇဥ္တြယ္လာၿပီး တေလာကလံုးမွာ အားကိုးစရာစရာ မိခင္ ေနရာမွာ ေဒၚၾကီးကိုသာ အစားထိုးျမင္ဖို ့ၾကိဳးစားရင္း ……….။ မသိစိတ္က တမ္းတမြတ္သိတ္မွဳေတြ ျဖစ္မလာေလတိုင္း …… အျပစ္ျမင္စရာတရားခံသည္ မိုးမိုးၾကီးပါပဲ ……..။ ကေလးကို ကေလးက ျပန္ထိန္းေက်ာင္းရင္း စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ဆာငတ္မွုေတြရဲ ့ေနာက္မွာ မိခင္သည္ မိန္းမရိုင္းၾကီးအျဖစ္ ႏွလံုးသားက မည္သူမွ်ေသြးမထိုးပါဘဲ ေနရာယူလာခဲ့သည္ ..။ သူမို ့ ငါတို ့ကို စြန့္ပစ္ရက္ေလျခင္းဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ ့ အားငယ္၀မ္းနည္းမွုေတြနဲ ့ ေန ့စဓူ၀ အကုသိုလ္အမိုက္မီးေလာင္ျမိဳက္လာတာ မိုးမိုးၾကီးသိႏိုင္မယ္မထင္ …။
2တန္း ေလာက္တြင္ ပါပါးၾကီး တို ့ အင္းတိုင္သို ့တာ၀န္ႏွင့္ေျပာင္းေရြ ့လာသည္ …။သိပ္မၾကာခင္ လုပ္သက္ပင္စင္ ႏွစ္သံုးဆယ္ ျပည့္ရ်္ ဘာအက်ဳိးခံစားခြင့္မွ မယ္မယ္ရရ မရရွိဘဲ စစ္တပ္ကို လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ ေက်ာခိုင္းရင္း ေရႊျပည္သာျမိဳ ့သစ္တြင္ ေျမကြက္ေလးတစ္ကြက္၀ယ္ ..။ မိုးမိုးၾကီးရဲ ့ ႏွစ္ေပါငး္မ်ား တပဲတျပားစု မုတ္ၾကိတ္ဆံုေလးမွ ေခြ်းစက္အခ်ဳိ ့ျဖင့္ ၀ယ္ယူခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ..။သူမသာ မၾကိဳးစားခဲ့လွ်င္ ပင္စင္စားမိသားစုအတြက္ လမ္းေပၚမွာ မေတြးရဲစရာ ….။ ငါးတန္းေရာက္ခ်ိန္မွစရ်္ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္လံုး မိုးမိုးၾကီးႏွင့္ တစ္ႏွစ္တခါ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရင္ သြားေတြ ့ခြင့္ရသည္ …။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ သိပ္ျမန္လြန္းတယ္ဗ်ာ …။
ေျပာရဦးမယ္ ..။ စစ္ပင္စင္စား ဖခင္က ဘာစီးပြားေရးမွ မလုပ္တတ္ … ရိုးလြန္းေသာေၾကာင့္ ဘာလုပ္လုပ္ မေအာင္ျမင္ .. သနားတတ္လို ့တဲ့ေလ .. မိုးမိုးၾကီး အႏွစ္ႏွစ္လလ စုေဆာင္းထားတဲ့ေရႊတိုေရႊစေလးေတြ သူတပါးလိမ္တာခံရတာပဲ အဖတ္တင္သည္ ..။”နင္အနားယူပါ ငါတလွည့္ျပန္ရွာပါရေစ.. ဘာအလုပ္မွမလုပ္ဘဲသာ ျငိမ္ျငိမ္ေန” လို ့ေျပာၿပီး …….. မိုးမိုးၾကီး ေခါင္းေပၚ ေစ်းေတာင္းေရာက္လာသည္ …။ အစပိုင္းမွာ ပဲျပဳတ္/နံျပား/ဘိန္းမုန္ ့… ညည့္သံုးယံတယံပဲ အိပ္ၿပီး … မိုးမလင္ခင္လမ္းမေပၚေရာက္ေနၿပီ ….။တဲသာသာအိမ္ေလးေပၚမွာ ငါးဟင္းဆီျပန္ + ခ်ဥ္ရည္ဟင္းတခြက္ +ငါးပိတို ့စရာ အလွ်ံပယ္ …. ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဆင္းရဲဆံုးပါပဲ … ဒါေပမဲ့ သူတပါးအိမ္ ဆီတဇြန္း .. ဆားတပြင့္ မခ်ည္းငွားခဲ့ဖူးဘူး ဆိုၿပီး သူမက မရွိမဲ့ ရွိမဲ့မာန္ေလးနဲ ့ တခါ တခါ လက္မေထာင္ေလသည္ ..။
ကံၾကမာအလွည့္အေျပာင္းလို ့ပဲ ေျပာေလမလား …..။ ကြ်န္ေတာ္ကိုးတန္းေရာက္ေတာ့ ေဒၚၾကီးတို ့ စီးပြားေရး ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ က်ဆင္းသြားသည္ ..။ ရာထူးမရွိ..။လုပ္ငန္းလည္းပ်က္…။အေျခအေနမဲ့သာသာ ျဖစ္သြားလို ့ သားသမီးအရင္းလို ခ်စ္ခင္တြယ္တာေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို ့ ေမာင္ႏွမ 2 ေယာက္ကို မိုးမိုးၾကီးဆီျပန္ပို ့ေပးၾကသည္ ……..။ေဒၚၾကီးတို ့မိတ္ေဆြရဲ ့သား က်ဴရွင္ဆရာ ထံတြင္ ေႏြၾကိဳတက္ရင္း ၾသ၀ါဒ မွိုင္းမိၿပီး 10တန္းကို ေရႊျပည္သာတြင္ ေျဖရန္ ကြ်န္ေတာ့္ ေတာင္းဆိုမွဳေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္ ။ကြ်န္ေတာ္တို ့ ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ထရံကာ/ပ်ဥ္ခင္း/ သြပ္မိုး အိမ္ေလးႏွင့္ လွ်ပ္စစ္မီးမရေသး … ေရတံုကင္ေလးရွိသည္ ..။(ၾကံဳလို ့ေျပာတာ ကြ်န္ေတာ္ 3-4 တန္းကတည္းက ေလွ်ာက္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးက ကြ်န္ေတာ္ 10တန္းထိ မရရွိေသးပါ) ..။
မနက္3နာရီ ခြဲလွ်င္ ေရနံဆီမီးခြက္ေလး ထြန္းၿပီး ပဲျပဳတ္အိုးထေႏႊးသည္ ့..။ ေဆးေပါလိပ္ကို ရဲေနေအာင္ဖြာရင္းဘာေတြ ေတြးေနမလဲ ..။ေတြးစရာထက္ ေဆြးစရာပိုေနမွာအေသခ်ာ …..။ သူမႏွုတ္က ငါသိပ္မွားသြားၿပီ …ဆိုတာၾကားဖူးသည္…။ “အို … အဖရယ္သမီးအျပစ္ေတြ ခြင့္လႊတ္ပါ … သမီးကိုသနားပါ …” ႏွုတ္ခမ္းလွုပ္ရံုဆုေတာင္းသံေတြထဲမွာ ရံဖန္ရခါ ၾကားလိုက္ရသည့္ သူမရဲ ့ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းသံ ..။ဘုရားဆုေတာင္းၿပီး သကာလ ကြမ္းအစ္ထဲမွ ကြမ္းကို ယာၿပီး ပါးေစာင္မွာငံုကာ ပဲျပဳတ္ေတာင္းေလးေခါင္းရြက္ၿပီး ေ၀လင္းေ၀လင္း (မိုးေတာ/ႏွင္းေတာ) ထဲတိုး၀င္ရင္း သူမရဲ ့ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ အသံက တစစ ေ၀းကြာ ……။
အစက မိုးမိုးၾကီးႏွင့္အတူျပန္ေနရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မည္ ထင္ထားခဲ့ေသာ္ျငား …….. ထင္တာေတြ ျဖစ္မလာ ..။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြင္းကြာေနသည္ ့ ေမာင္ႏွမေပါက္စေတြ ခ်စ္ရမည့္အစား စိတ္၀မ္းကြဲျခင္းျဖင့္ ေန ့စဓူ၀ စိတ္ပ်က္ရသည္ ..။ကြ်န္ေတာ္က အငယ္သံုးေယာက္ႏွင့္အဆင္ေျပသေရာင္ ရွိေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္အထက္ေအာက္ညီမက မရ …။ စေနသမီးမို ့ စိတ္ၾကီးသည္ ..။နာမည္က စိန္ပိုးတီ ..။ေဒၚၾကီးအိမ္တြင္ အငယ္ဆံုးမို ့ သူက အငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ အထက္မွာ ေနရာမယူတတ္ ..။သူ ့ကို ထူးျခားအေရးေပးခ်စ္တာမ်ဳိး သာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္ ..။ငယ္စဥ္က ေဒၚၾကီးတို ့နဲ ့ ေနစဥ္ ဘာရယ္မဟုတ္တခါတရံ လူၾကီးေတြ စိတ္အခန္ ့မသင့္လို ဆူပူတာမ်ဳိးၾကံဳရလွ်င္ “အခုအိမ္ေပၚကဆင္း နင့္မိဘေတြဆီျပန္ၾက” ဆိုသည့္စကားကို ညီမက အသက္ဆတ္ဆတ္နာသည္ ..။ မိဘအိမ္ေရာက္ျပန္ေတာ့ ပါပါၾကီးက စိတ္ဆိုးစရာၾကံဳလွ်င္ “အငယ္ေတြကို မညွာဘူး ဒီအတိုင္းဆို ငါတို ့ နဲ့ဆက္မေနနဲ့ နင့္အေဒၚေတြအိမ္ျပန္” ..။ ဘာရယ္မဟုတ္ … ေနာက္တာပါ … မည္သို ့ပင္ဆိုေစကာပင္ ႏုနယ္ၿပီး အားငယ္ေနခဲ့သူေတြကို တခ်ဳိ ့ စကားလံုးေတြက အဆိပ္သင့္ေစခဲ့သည္ …..။မိဘအိမ္တြင္ ပါပါၾကီးႏွင့္ အငယ္ေတြႏွင့္သဟဇာတ မျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တိူ ့ႏွစ္ေယာက္အတြက္ စာသင္ခန္း/ေက်ာင္းေတြမွာ အေပ်ာ္ကိုွရွာလာသည္ …။ “မေကြ်းႏိုင္လုိ ့ သူမ်ားလက္ထဲ ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြေပးသလို ” ေပးရက္ေလျခင္း လို ့စကားနာ တိုးေတာ့ အသားေတြတဆတ္ဆတ္တုန္ေနရွာတဲ့ မိုးမိုးၾကီးရဲ ့ေၾကကြဲမွု ျမင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိခဲ့တယ္ … ။ အဲဒီစကားေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာ ေတာ့ဘူးလို ့ ဘာသာဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္ …။
ကြ်န္ေတာ့္ညီမ စိန္ပိုးတီက ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အလွဆံုး ..၊ အာရပ္ေသြး နဲ ့ ပိုးကရင္ေသြး ေရာသူမို ့ တမ်ဳိးထူးသည္ .. ။ထူးထူးျခားျခား မဟာနဖူးႏွင့္မို ့ ယဥ္ယဥ္ေလး၀တ္ရင္ နန္းဆန္ၿပီး … ေခတ္ဆန္ဆန္၀တ္လွ်င္ လတ္ဆတ္ႏုပ်ဳိတဲ့အလွႏွင့္ ျပည့္စံုေလသူ … ခ်စ္သူခင္သူ ေတြနဲ ့အထိန္းရခက္စဥ္ မိသားစု အျပင္မွာ အေပ်ာ္ကိုရွာေလေတာ့ မိုးမိုးၾကီးရင္ထဲ မီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေလာင္ေနရွာမလဲ …….။ ခက္တာက မိုးမိုးၾကီး စာမတတ္/ေတာသူေတာင္သား လက္ေတြ ့ရိုးရိုးၾကီးမို ့ စာေတြ/အလိမ္မာေတြ နဲ ့ ဖြဲ ့ႏြဲ ့ေခ်ာ့ကလူ မေျပာတတ္ ။ ဘ၀က တသက္လံုးၾကမ္းလာေလေတာ့ အႏုအလွေတြနဲ ့ စကားမဆင္တတ္ ……..။ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး နယ္တြင္ GTI သြားတက္သည္ ့ ပထမႏွစ္မွာ ပါပါၾကီး ဆံုးသည္ ..။ မိုးမိုးၾကီး ထံမွ မ်က္ရည္တစက္မွ က်တာကို မျမင္မိပါ ………။ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင္ ့ စ်ာပန ကိတ္စအားလံုးကို တာ၀န္ယူၿပီး အားလံုးကို အေျခမပ်က္ေအာင္ ထိန္းသြားသည္ ..။ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ ……၊ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ ႏွစ္ေယာက္ …..။ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ … ။အိမ္စရိတ္ အားလံုးကို ခက္ယဥ္းတဲ့ ေခတ္ကာလမွာ ရုန္းဖို ့ေတြး၇င္ ျပိဳလဲသြားႏိုင္သည္ …..။ ဒါေပမဲ ့ မိုးမိုးၾကီးက မျပိဳလဲခဲ့ပါ ….။ ေန့လည္ခင္း ပြဲရံုသြားကာ ဆန္မွာသည္ …။ ဆန္ေရာက္လၽႊင္ … စက္ရံုသမားမ်ား ကို လေပး (လက္ေျပာင္း)ေရာင္းသည္ …။ မနက္ေစ်းေရာင္း .. ေန ့လည္ ဆန္လေပး .. ညဘက္ပဲျပဳတ္ …. အတန္းၾကီးေတြမို ့ အိမ္အလုပ္လည္း မယ္မယ္ရရ မကူႏိုင္ သူမတစ္ေယာက္တည္းသာ …..။ ညီမ ႏွစ္ေယာက္ ဆယ္တန္းကို တစ္ႏွစ္တည္း ေအာင္သည္ ……။ ဂုဏ္ထူးတန္းၿပီး လွ်င္ မာစတာမွတဆင္ က်ဴတာ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမည္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ တက္ကသိုလ္ ကို Day တက္ၾကသည္ …….။ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္မွာဘာျဖစ္သည္မသိပါ ….။ နယ္မွာေပ်ာ္လို ့ ..။ ေငြေၾကး အရမ္းမလွ်ံပယ္ေပမဲ့ သူမ်ားတန္းတူ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ရသည္ ..။
မိုးမိုးၾကီး အတြက္ သားသမီးေတြက တစ္ေယာက္တမ်ဳိး ဆိုးၾကသည္ …..။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္က်သည္ ………။ ထိုႏွစ္မွာ စေနသမီး လင္ယူသည္ ….။ ေမာင္ႏွမေတြ အဆင္မေျပရာက အိမ္တြင္း အဆင္မေျပလို ့ သူမစိတ္ခ်မ္းသာရာေရြးသြားသည္ ……။ ကြ်န္ေတာ့္အသည္းေတြ ဟက္တက္ကြဲတာပါပဲ ……။ ႏွေျမာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ ့ ….။ ကြ်န္ေတာ့္ႏွမကို ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို ပဲ ျမင္ခဲ့တာ ……။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ လူမသိသူမသိ တေတာက္ေတာက္က်ခဲ့ေလမွျဖင့္ ေမြးသမိခင္ဆိုလွ်င္ ……. ဘယ္သို ့ရွိေပစြ ……..။ အဆိုးထဲက အေကာင္းလို ့ဆိုရမလား … ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္တြင္ျပန္ၾကမ္းမိသည္ ……။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မေျပာဖူးေလေတာ့ သူတို ့အေတာ္လန္ ့သြားသည္ ..။ မိုးမိုးၾကီးလည္း ဘာမွ ၀င္မေျပာ …..။ ကြ်န္ေတာ့္ညီမကို အိမ္ခြဲေတာ့ မွာလိုက္တယ္ …….. “သူမ်ားလက္နဲ ့ေတာင္ အရြယ္မခံပါနဲ့ … ခေလး ေတြခ်ီလို ့မႏိုင္လို ့ လွည္းတစီးတိုက္တြန္းလာရပါေစ …. ဒီအိမ္ေပၚေရာက္ရင္ နင္က ငါတို ့မ်က္စိေအာက္ အပ်ဳိပဲ… အဆင္မေျပရင္ အခ်ိန္မေရြးျပန္လာခဲ့” လို့ မွာလိုက္တယ္ ….။ အဆိုးထဲက အေကာင္းလို ့ဆိုရမလားပဲ ……..။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့အားလံုးရဲ ့မသိစိတ္မွာ အခ်စ္ေတြက အခုိင္အမာရွိၿပီးသား …..။ စိန္ပိုးတီ ရဲ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားေတာ့ အငယ္ေကာင္ အမေတြကို မရိုင္းေတာ့ဘူး … သူမ်က္ႏွာအျမဲ ႏွေျမာေနတဲ ့အရိပ္အေရာင္ … သူ ့ေၾကာင့္ဆိုတဲ့ ေနာင္တေတြ အထင္းသားျမင္ေနရတယ္ ……။ မိုးမိုးၾကီးက သားသမီးေတြကို ဆံုးမတဲ့ေနရာမွာ တုတ္ မသံုးခဲ့ဘူး … ေလေျပနဲ ့ပဲ … ေျပာတယ္ .. အရမ္းစိတ္ဆိုးမွၾကမ္းတယ္ …။ေနာက္ပိုင္း ဘုရားပဲ အသားကုန္ရွိခိုးေတာ့တာပါပဲ ……..။
ကြ်န္ေတာ္က GTI ၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္း အေ၀းသင္ဆက္ေျဖသည္…။ စိန္ပိုးတီက ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြး ပထမႏွစ္ နား… ဒုတိယႏွစ္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေနရတာ ဒုတိယေျမာက္ခေလး ေမြးေနလို ့ …. မိုးမိုးၾကီးမွာ ေျမးေတြကို ေျပးၾကည့္/ေခၚထိန္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရသည္ ့အလုပ္ပိုလာသည္ ..။အငယ္မက ရိုးရိုးသိပ္ပံဘြဲ ့ပဲ ရခဲ့သည္ … ထို ့ေနာက္ လွည္းကူးတြင္ ဆရာျဖစ္ ဘြဲ ့လြန္ဒီပလိုမာ ဆက္တက္ျပန္သည္ … ။ မိုးမိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ခါးခ်ိသည္ …….။ ကြ်န္ေတာ့္လစာေလးက မျဖစ္စေလာက္ ……….။အရမ္းလွိုင္းေတြ ထန္ေနတဲ့ကာလ …။အငယ္ေကာင္က သံုးဘာသာ ဂုဏ္ထူးရသည္ ..။ အံ့ေလစြ ..။ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ သူက ေပတူး …….။ ေရေၾကာင္းတက္ကသိုလ္ တက္သည္ … ။ Bar ကိုညေနပိုင္းဆက္တက္လိုက္ေသးသည္ (Bar သင္တန္းကိုေတာ့ ပထမႏွစ္နဲ ့ရပ္လိုက္သည္) ….။ ပညာေရးေတြ ပရဘြျဖစ္ေနတဲ့ သားသမီးေတြရဲ ့ လိုအပ္ခ်က္ကို အလ်င္မွီေစဖို ့ မိုးမိုးၾကီး ဘယ္လိုအင္အားေတြ ရယူခဲ့ရသလဲ ……။ အခ်ိန္ျပည့္ ဘုရားေရွ ့မွာ …..။ ေရႊျပည္သာစက္မွုစုန္ၾကီး မလည္ပတ္ႏိုင္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြ တရပ္ဆင္း သံုးရက္နားကေန …. အစေတြေပ်ာက္ကုန္သည္ ….။ေပးထားသည္ ့လေပးဆန္ေၾကြးေတြလည္း အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထံမွ ျပန္မရဘဲ အရင္းျပဳတ္ …။ ဟင္းစားဖို ့ေတာင္ ခက္ခဲလာတဲ့ ဇနပုဒ္လို ေဒသမွာ ပဲျပဳတ္တဆယ္သား 100 ဘယ္သူက ေပး၀ယ္စားႏိုင္မလဲ …။ မနက္အစာေျပ မစားၾကေတာ့ဘူး ..။ အပိုမေျပာဘူး ကိုယ္ေတြ ့ေလ …….။ေနျမင့္ထိ ေရာင္းမကုန္လို ့ ရင္းႏွီးသူေတြကို အေၾကြးႏွင့္ထိုးၾကိတ္ရတာေတာင္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ……။အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေစ်းေတာင္းေခါင္းကခ် … ညစ္ေထးေထး ဗလာစာအုပ္ထဲ အေၾကြးစာရင္းေတြ ခ်ေရးၿပီး … ဘူးထဲက ပိုက္ဆံေလးေတြ တုန္တုန္ယင္ယင္ထုတ္ေရစဥ္ အလိုက္မသိတဲ့ကြ်န္ေတာ္က ကြမ္းယာဖို း 50 တန္လွမ္းႏွိုက္လိုက္ေသးသည္ ..။( ၾကံဳလို ့ေျပာရဦးမယ္ အဲဒီပိုက္ဆံဗူးက ကြ်န္ေတာ္တို ့မူလတန္းတုန္းက ထမင္းဗူးေလး .. ခုထိရွိတုန္း)
တကယ္ေျပာတာပါ ……။ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္လံုး တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိးစီ ဆိုးၾကေပမဲ ့ မိုးမိုးၾကီး ပင္ပန္းေနတာကိုေတာ့ မၾကည့္ရက္ၾကပါဘူး ..။ကြ်န္ေတာ္ ေနျပည္ေတာ္စီမံကိန္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့ အိမ္မွာအေတာ္အေျခအေနဆိုးရြားခဲ့သည္ …..။ ပဲျပဳတ္ေ၇ာင္းဖို ့လံုး၀ကို အဆင္မေျပလို ့ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး မိုးမိုးၾကီး အိမ္တံခါးကိုေသာ့ခတ္ အငယ္ေကာင္နဲ ့အတူတူ ဆယ္မိုင္းကုန္းက သူ ့ညီမအိမ္မွာ ႏွစ္ပတ္ခန္ ့သြားေနသတဲ ့ ……။(ထိုစဥ္က အငယ္မလွည္းကူးတြင္ အေဆာင္ေနသည္)…။ ေစ်းပဲေရာင္းတတ္တဲ့သူမအေနနဲ ့ တျခား မၾကံႏိုင္တဲ့အဆံုး အိမ္ျပန္ၿပီး ေစ်းျပန္ေရာင္း ………။ ကနဦးက သံုးျပည္ကုန္တယ္ ……… ေနာက္ပိုင္း 6လံုးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ……။ ဒါေပမဲ ့ အေၾကြးမရွိဘူး …..။ ထမင္းနဲ ့ဟင္းကို အဟာရျဖစ္ေအာင္စားရတယ္..။ သူမရဲ ့ရိုးသားမွုက ႏွိမ့္ခ်တဲ့စိတ္ပဲ …..။ “ငါ အစြမ္းေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး … ဒီေသးငယ္လြန္းတဲ့ အငန္းတာ နဲ ့ အိမ္စရိတ္/ေက်ာင္းစရိတ္/စားစရိတ္ေတြ ကိုလည္ပတ္ႏိုင္တာ ဘုရားရွင္ဂရုဏာသက္သက္ပါပဲ” လို ့အျမဲ ၀န္ခံေျပာၾကားေလ့ရွိသည္ ……။
မုန္ ့ဟင္းခါးစားခ်င္တယ္ လို ့ေျပာမိလွ်င္ …….. မုန္ ့ဟင္းခါးတပြဲ တရာ … ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ ဆို ေလးရာ … အမဲသားတစ္ဆယ္သား တစ္ရာ ့ႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္သား၀ယ္ၿပီး အားလူးနဲ ့ေရာလိုက္ရင္ ဟင္းျဖစ္တယ္ … ဆိုတာမ်ဳိး .. သေရစာ မစားရဘူး ..။မုန့္ဟင္းခါးကို ထမင္းလြတ္ ခ်က္စားၾကသည္ ……..။ တေနကုန္စားသည္ ..။ ေနာက္ဆံုး ခ်ီးပန္းသည္အထိ …။ ခ်ီးပန္းတယ္ေနာ္ … ရြာကမွာထားတဲ့ နႏြင္းတက္အဆစ္ကို ၾကိတ္ထားတာရွိတယ္ …. ဘိုက္နာတယ္ဆိုတာနဲ ့ အဲဒါတိုက္တာပါပဲ ….။ ေတာ္ရံုေနမေကာင္းရင္ ပါရာေသာက္ …. အဖ်ားမက်ရင္ ေျခမ/လက္မကို အပ္ျခည္ၾကိဳးနဲ ့ တင္းေနေအာင္ျခည္ၿပီး အပ္ကိုမီးကင္ၿပီး ေသြးေဖာက္သည္ … ေသြးမဲေတြကို ညစ္ထုတ္ၿပီးသကာလ … တကိုယ္လံုး ေခ်ြးထြက္ၿပီး အဖ်ားက်စၿမဲ ….။ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဘုရားနဲ ့အစျပဳသည္ … (ေခတ္နဲ ့မညီဘူးေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတြ ဖ်ားရင္ ေဆးခန္းမသြားခဲ့ပါ) …။ အငယ္ေကာင္ကို ကြမ္းစားမယ္ဆို အိမ္မွာကြမ္းအစ္ရွိတယ္ … ႏိုင္ငံျခားေဆးေတြနဲ ့မစားနဲ ့ အိမ္မွာ ဗမာေဆး၀ယ္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယာစား ဆိုတာမ်ဳိး ………။ လက္ဖက္ရည္/၀တ္ထု လံုး၀အားမေပး (အိမ္သာထဲမွာခိုးဖတ္သည္ )…….။ ေန ့သြင္း/လေပး အ၀တ္အစား၀ယ္တာမ်ဳိး လံုး၀မလုပ္ ..။ ခ်ဲ /ႏွလံုး ေလာင္းကစား လံုး၀ မလုပ္ ..။ မိုးမိုးၾကီး အပိုသံုးတာဆိုတာဆိုလို ့ ေဆးမပါတဲ ့ ကြမ္းယာနဲ ့ … စက္ကူပတ္မခင္သိန္း ..။ “ဒါေလးေတာ့ ငါျဖတ္လို ့မရလြန္းလို ့ပါ “ လို ့ေျပာေတာ့ အရမ္းသနား သြားမိသည္ ..။
ဘ၀ အပူပင္ေတြမည္သို ့ပင္ မ်ားေစကာမူ “နင္တို ့အေမက အရမ္းရယ္စရာေျပာတတ္တာပဲ” ဟု လူတိုင္းက ေျပာသည္ … ။မိုးမိုးၾကီးက သူ ့အေပါင္းသင္းေတြနဲ ့ ေတြ ့ရင္ ရယ္သံကိုညံေနတာပါပဲ …..။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလာရင္လည္း စားစရာခ်ေပးရေကာင္းမွန္းမသိဘူး အသားကုန္စကားေတြေျပာ/စပ္စုေတာ့တာပါပဲ …..။အိမ္ေရာက္ဖူးေသာ ကြ်န္ေတာ္တို ့ရဲ ့သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း မိုးမိုးၾကီးဆို ခင္ၿပီးသား ..။အႏုအရြ မသံုးဘဲ ဘြင္းဘြင္းေျပာတတ္လို ့ အိမ္ကို ေတာ္ရံုသူငယ္ခ်င္းေတြ မေခၚတတ္တာ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးတူသည္ ..။
ပ်ဥ္းမနားတျဖစ္လဲ ေနျပည္ေတာ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဒုက္ခေတြပင္လယ္ေ၀ခဲ့သည္ …..။ မိုးမိုးၾကီးကို ေစ်းေရာင္းနားေစခ်င္လို ့ အျပင္အလုပ္ေလးလုပ္မိသည္။ ကုမ္ပဏီလစာက 32000/- ကိုယ္တစ္ေယာက္ေတာင္အနိုင္ႏိုင္ ..အိမ္ကိုလစဥ္မေ၇ာက္ .. အေစားအေသာက္ကဆင္းရဲ … နတလကို စာရင္းတင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္တို ့လစာက တသိန္းေက်ာ္ေတြတဲ့ ….။ ခ်မ္းသာသြားတာကေတာ့ ပေရာဂ်က္အင္ဂ်င္နီယာ နဲ ့ တခ်ဳိ ့ခ်ဳိ ့ေသာ သေဌး/ဒါရိုက္တာရဲ ့ေသာက္မ်ဳိးေတြ ……..။ ထားပါေလ ..။သဲကန္ထရိုက္ 10ေယာက္လုပ္တာ ကိးုေယာက္ျမတ္တယ္ ..။ကြ်န္ေတာ္ရွံဳးတယ္..။တျပားမွကို ျပန္မရ .. ေငြလည္းဆံုး ပစ္စည္းအားလံုးဆံုး ..။ က်န္းမာေရးကလည္း ခ်ဳိ ့တဲ့လာ ေတာ့ အေၾကြးေတြသိန္းခ်ီၿပီး ဗ်ာမ်ားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ိကုိ မိုးမိုးၾကီး က ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့။ အဲဒီကုမ္ပဏီကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ … အဲဒီေနရာမွာ အခ်ိန္မျဖဳန္းေနပါနဲ ့ေတာ့တဲ့ …….။ ဒါေၾကာင့္အိမ္ကို အရွံဳးေတြနဲ ့ ျပန္လာေတာ့ စိန္ပိုးတီက ဒုတိယကေလးနဲ ့ ………… သူ ့ကေလးတိုင္းကို ု ကြ်န္ေတာ္ပဲနာမည္ေပးသည္ …။
အဲဒီတၾကိမ္အိမ္ျပန္လာတာ ဘ၀မွာ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးပါပဲ ……။ စိန္ပိုးတီေျပာလိုက္တဲ့စကားတခြန္းက ကြ်န္ေတာ္ရင္ကို လွုပ္သြားသည္…..။ “မိုးမိုးၾကီးတစ္ေယာက္လည္း သနားပါတယ္.. ေနာက္လကစၿပီး ဆန္တအိတ္ေလာက္ေတာ့ေထာက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္”တဲ့ …….။မိုးမိုးၾကီး ကို အျငိဳျငင္ဆံုး မိန္းခေလး ………..ေလ။ “ ငါ့ သားေလးႏွစ္ေယာက္လံုးကို ငါသိပ္ခ်စ္တာပဲ ကိုကိုးၾကီးရယ္ … ငါသူတို ့ကို ခဏေလးေတာင္ မခြဲႏိုင္ဘူး ..။မိုးမိုးၾကီးဘာေျပာေျပာ ျပန္ခံေျပာခ်င္စိတ္လံုး၀မရွိေတာ့ဘူး … သူစိတ္ခ်မ္းသာရင္ၿပီးတာပါပဲ .. ငါေလ .. ၀ဋ္လည္မွာအရမး္ေၾကာက္တာပါပဲ …။ ငါ့သားေတြ ငါ့ကို မခ်စ္မွာ ငါအရမ္းစိုးရိမ္တယ္ …….” .. ။ ဘုရား ဘုရား …..။ “ကိုကိုၾကီးေရ မိုးမိုးၾကီးက ခုဆို စိန္ပိုးတီက သားသမီးေတြထဲမွာ အေတာ္ဆံုးတဲ့ … ေတာ္မွာေပါ့ သူ ့သမီးလာရင္ အေအးဗူးနဲ ့ဂ်ဳိကာ ဆြဲလာတာကို; …ဘယ္ေတာ့မွလက္ဗလာနဲ ့မလာဘူး … ၀င္ေငြမရွိတဲ့ ေရႊျငိမ္းတို ့ က မ်က္ႏွာငယ္တယ္ သိလား” …. အငယ္မက စကားနာထိုးရသည္အထိ …။ဒါေပမဲ့ တူႏွစ္ေကာင္ေၾကာင့္လား … အိမ္ေထာင္ပဲကြဲသြားလို ့လား … သိပ္ခ်စ္ေနၾကတာကိုေတြ ့ရသည္ ..။ အငယ္ေကာင္ဆို ခေလးေတြကို သြားေလရာခ်ီသြားလို ့သူ ့ဆိုခ်စ္မွခ်စ္ ..။ မိုးမိုးၾကီး ကေတာ့ ျပံဳးေနတာပါပဲ ..။
ေစ်းေရာင္းမပ်က္ပါဘူး …..။ ဘုရားကိုပိုတိုးၿပီးဆက္ကပ္သည္ ……။ “သူတလူငါတမင္းျဖစ္ေနတဲ့ နင္တုိ ့ေတြကို ငါဘယ္လို ကိုင္တြယ္ရမယ္မသိပါဘူး …… ငါအားလံုးအတြက္ ဘုရားလက္ထဲအပ္ၿပီး ဆုေတာင္းေပးတယ္ ……..” .. ။ တခါတေလေတာ့ သူ ့ေျမးကို ထိန္းရင္း ဒီေကာင့္ဆို ဦးသိန္းတန္ၾကီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ခ်စ္လိုက္ေလမလဲ ………. ပါပါၾကီး အခ်စ္ဆံုးေရႊျငိမ္း ဆရာမ ၀တ္ဆံုနဲ ့အလုပ္စဆင္းတဲ့ေန ့က နင့္တို ့အပါးသာသိရင္ ..သူ ့ကို ျမင္ေစခ်င္လုိက္တာ….ဆိုၿပီး တမ္းတတေလးညည္းတာ ၾကားဖူးသည္ .. ( ပါးပါၾကီးရ ဲ ့အေမ/အေဒၚ/ညီမေတြက ေက်ာင္းဆရာမေတြ မို ့ ဆရာမအလုပ္ကို သူသေဘာက်သည္) …။
ပ်ဥ္းမနားျပန္ၾကီးကြ်န္ေတာ္က MICT PARK ထဲရွိ ကုမ္ပဏီတစ္ခုတြင္ Contract နဲ ့အလုပ္၀င္..။အငယ္မက ဆရာမစျဖစ္သည္ ..။ေစလိုရာေစ ဆိုေပမဲ ့ အေမ့ရဲ ့ဆုေတာင္းသံဘုရားသခင္နားေညာင္းသည္ …။ ကိုယ့္ျမိဳ ့ကိုယ္ရြာတြင္ပင္ ျပန္က်သည္ ..။အငယ္ေကာင္က ေက်ာင္းတက္ရင္း ညဘက္ မွ ာ ဆယ္တန္းခေလး ေတြကိုစာသင္သည္ …(ခုေခတ္စားေနတဲ့ Guide ဆိုလား) … ။ မိုးမိုးၾကီးကေတာ့ ပဲျပဳတ္ေရာင္းဆဲ……….။
MICT ကအလုပ္က ရွစ္လနဲ ့ၿပီးသြားသည္ …။အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္သြားတဲ့ကြ်န္ေတာ္ …….. စင္ကာပူကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ဘုရားကိုသာပံုေအာအပ္ႏွ ့ၿပီး အလုပ္ရွာဖုိ ့ ထြက္လာခဲ့သည္ …….။ ဘယ္မလဲ ပိုက္ဆံ …….။ တသက္လံုးမျခည္းမငွားလာတဲ့ မိုးမိုးၾကီး ……..။ ပ်ဥ္းမနားမွာ လုပ္ငန္းရွံဳးလို ့ တျပားမွ ျပန္မဆပ္ႏိုင္တဲ့ကြ်န္ေတာ္အတြက္ ဘယ္သူက ေငြထုတ္ေပးႏိုင္မွာလဲ ………။ တခ်ိန္လံုး ဘုရားေရွ ့ဒူးေထာက္ေနတဲ့ မိုးမိုးၾကီး က်မ္းစာစင္ေအာက္က အိမ္ဂရမ္ေလး ဆြဲထုတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲ ေငြပံု ေပးရွာသည္ ………။ ေစ်းမေ၇ာင္းပဲ နားပါေတာ့ လို ့ဖုန္းနဲ ့ အတန္တန္မွာေပမဲ ့ မရ …သူမ်ားအေၾကြးေတြ အားလံုးေၾကမွတဲ့ေလ …။ အငယ္ေတြ ၀ိုင္းေျပာလည္းနားမ၀င္ …..။ သံုး/ေလးလ အလုပ္၀င္ၿပီးေနာက္မွ ေျပာလိုက္သည္ ……… “ဒီမွာအလုပ္ လုပ္ရတာစိတ္မခ်မ္းသာဘူး …….. မိုးမိုးၾကီးေစ်းေရာင္းေနသေရြ ့ ဒီမွာလည္း အမဂၤလာျဖစ္တယ္ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး” လို ့ ေျပာမွ နားသည္……။
အခုထိလည္ း နမ္ ့ေမးေလ တစ္ေယာက္ မနားရေသးပါဘူး ………..။ ေန ့စဓူ၀ ရင္တမမနဲ ့ အလုပ္ဘယ္ေန ့ျဖဳတ္ခံရမလဲ ေၾကာင့္ၾကေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ တေန ့ငါးၾကိမ္(အနည္းဆံုး) ဘုရားရွိခုိးေပးရတယ္ …။ ေက်ာင္းဆရာမၾကီးအတြက္ ထမင္းဗူးလွလွေလး ျပင္ေပးရမယ္ ..။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားၾကီးအတြက္ အိမ္ၾကီးမီးပူထိုးေပးေနရမယ္ …။ ထိုအရာေတြထက္ ပင္ပန္းတာကေတာ့ … စိန္ပိုးတီရဲ ့ကေလးႏွစ္ေကာင္းကို ခဏေခၚထိန္းေပးရဦးမယ္ …။(ခေလးေမြးလိုက္ ေက်ာင္းတက္လုိက္ႏွင္ ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္မွ အေ၀သင္သို ့ေျပာင္းလိုက္သည့္ စိန္ပိုးတီ ေနာက္တဗိုက္ ရျပန္ၿပီတဲ့ေလ ………..)….။
မိုးမိုးၾကီးက သားသမီးေတြ အားလံုးကို ပညာသင္ေပးၿပီးၿပီ ……..။ရွိသမွ်အေၾကြးေတြ အားလံုးက်န္ခဲ့တဲ့လက ေၾကသည္ …….။ အိမ္ေပါက္ေစ့ တီဗီ ရွိေပမဲ ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့အိမ္မွာေတာ့ အသံျမည္တာဆိုလို ့ ပီပီ ေတာင္ မရွိခဲ့ ဘူး …..။ အခုေတာ့ အားလံုး ရွိေနၿပီတဲ့ ….. အုတ္ကန္ေလးနဲ ့ ဆယ္ႏွစ္ရာသီပ်က္တဲ့ တုတ္ကင္အိုေလးကို ေမာ္တာတပ္လိုက္သတဲ့ ……….။ ဒီလပဲ အိုးအိမ္က အိမ္ေဆာက္ခြင့္က်လို ့ တုိက္အိမ္ေလး စေဆာက္ေနၿပီတဲ့ ……….. စင္ကာပူလို ေနရာေ၇ာက္မွ ကတီပါ ဖိနပ္ကို အေမႊးေတြ ဖႊာလန္က်ဲေအာင္ စီးဖူးသည္ … ဖုန္းက အိန္ဒရိယ အလုပ္သမားေတြကိုင္တာေလာက္ေတာင္ ရုပ္မရွိ …. ဂဏန္းေတြ ပ်က္ေနၿပီ … ဖုန္းဆိုင္ေရွ ့က ျဖတ္တိုင္း Nokia N96 ေလးကို တစ္မိနစ္ခန္ ့ ေငးမိသည္ ..။ လစဥ္ လွဴရမဲ့ အလွူေငြ နဲ ့ အိမ္ကို မျဖစ္မေန ပို ့ရမွာေတြရွိေနေတာ့ …. ဆန္ဒေတြ ေစ်းေပါင္က်ဳိးကုန္သည္ ………။ဒါေပမဲ့ မိုးမိုးၾကီးရဲ ့အသက္တာကို ျပန္ေတြးလိုက္ရင္ ကိုယ္စေတးရတာ ပါးပါးေလးပါပဲ ….။ စင္ကာပူဆိုတာ ေလ ေနခ်င္စရာကို တကြက္မွ မရွိေပမဲ့ … အျမဲေနႏိုင္ဖုိ ့ အေမကိုပဲ အားကိုးတၾကီးဆုေတာင္းခိုင္းေနရတယ္…။
က်မ္းစားမွာပါတယ္……. ခ်စ္ျခင္းေမတ္တာကို အေျခခံတဲ့ ေစတနာစိတ္နဲ ့ဆုေတာင္းျခင္း သည္ ၾကီးစြာေသာတန္ခိုးကို ျဖစ္ေစ၏ ..တဲ့ ..။
ရန္ကုန္မွာေနခဲ့စဥ္တုန္းကဆို ဘုရားေက်ာင္းမွာ ထိုအစီအစဥ္အတြက္ အားၾကိဳးမာန္တက္ ပါ၀င္ေနၾက……။ မိခင္မ်ားေန ့မွာ လက္ေဆာင္ေပးၾကတယ္ ……။ မိုးမိုးၾကီးနားမွာ နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္ေနတာၾကာပီ ………။
ေရႊေငြရတနာထက္ မိုးမိုးၾကီးကို အသက္ရွည္ေနေစဖို ့့ပါပဲ … ပါပါၾကီးကိုမေပးလိုက္ႏိုင္တာေတြ အစားထိုးပိုေပးႏိုင္ဖုိ ့ အခြင့္အေရးရခ်င္တာပါပဲ …။ ပညာေတြ လန္ျပန္ေနေအာင္ မတတ္ေပမဲ ့ အသိဥာဏ္ကေတာ့ …အခုဆိုရင္ လူေလး ပန္းသီးစားတဲ့ အဆင့္က တက္လာပါၿပီ မိုးမိုးၾကီးေရ ……………..။
အားလံုး မိခင္ တိုင္းကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားႏိုင္ပါေစ ……….။ သို ့ … သားသမီးေတြကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားနိုင္တဲ့ မိခင္/မိဘေတြ ျဖစ္ပါေစလို ့ ……ဆုေတာင္းပါသည္ …….။
(မိုးမိုးၾကီး နဲ ့ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ )
လြင္ဦး
29-4-2009
AM 2:26
